Special SF for 13.7.2011 (NC)
posted on 14 Jul 2011 23:37 by sungminoppasaranghae
“หายโกรธกันนะ..”
ว่าแล้วก็ประคองร่างของอีกคนให้หันหน้ามาหาตน ก่อนจะทาบริมฝีปากทับกับกลีบปากบางของคนตัวเล็ก ตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ แต่เพียงไม่นานก็เคลิ้มไปกับมัน มือเล็กเอื้อมไปขยุ้มกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มของอีกคน ลิ้นร้อนๆถูกสอดเข้าไปในโพรงปากอุ่นๆก่อนจะช่วงชิงความหอมหวานจากภายในนั้น
เมื่อละริมฝีปากออกมาแล้ว รสหวานๆจากร่างเล็กก็ยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นของอีกฝ่าย มือหนาเอื้อมไปเช็ดน้ำใสๆที่เปรอะเปื้อนบริเวณริมฝีปากเรียวของร่างเล็ก ก่อนที่จะใช้เรียวปากของตัวเองซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวๆอย่างต้องการ
กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวของคนตัวเล็กมันได้ช่วยให้ปลุกอารมณ์ของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี มือหนาเอื้อมไปถอดเสื้อนักเรียนตัวบางของร่างเล็กออกอย่างไม่รีบร้อนนัก และมันก็ถอดออกมาได้ง่ายเหลือเกินเนื่องจากกระดุมที่เขานั้นปลดออกไปแล้วก่อนหน้านี้ เผยให้เห็นอกบางที่มีจุดสีชมพูระเรื่อแต่งแต้มผิวขาวๆให้ดูน่ามองยิ่งกว่าเดิม
ลิ้นร้อนๆลากไล้ลงไปยังเม็ดสีชมพูซึ่งชูชันสะดุดตายิ่งนัก ร่างเล็กร้องครางอย่างกระสับกระส่ายเนื่องจากมันช่วยทำให้บริเวณส่วนอ่อนไหวเริ่มที่จะดุนดันออกมา ขาเรียวบีบเข้าหากันแน่น พยายามข่มใจไม่ให้เตลิดไปมากกว่านี้
“อ..อื้ออ...ค..คยูฮยอน...พ..พอเถอะ..อะ...อื้อออ..” คำพูดห้ามที่ถูกแทรกด้วยเสียงครางสั่นๆมันทำให้ร่างสูงเผยยิ้มที่มุมปากออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
ถ้านี่คือการห้าม มันก็คงเป็นการห้ามที่ไม่มีใครอยากจะทำตามนั่นล่ะ
“...ฉันอยากได้ยินซองมินเรียกฉันว่า ‘อาจารย์’ ดูบ้างนะ” ร่างสูงว่า ในขณะที่มือหนาล้วงเข้าไปในกางเกงนักเรียนของอีกคน ลึกลงไปยังกางเกงชั้นในตัวบาง รู้สึกได้ว่าเขาได้สัมผัสเนื้อนุ่มๆ มือหนาบีบและเค้นมันเสียจนคนตัวเล็กครางไม่เป็นจังหวะ
“อื้ออ...อื้อออ..อ..อาจารย์..แฮ่ก..อ..อาจารย์...”
ความร้อนที่ปะทุขึ้นมามันแทบจะทำให้เขานั้น... ทนไม่ไหว
“..ฮึ่ก..อ..อาจารย์..”
“ซ..ซองมิน...อา..” เสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์ มือเล็กเอื้อมไปถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของคนตรงหน้าออกอย่างเร่งรีบ เผยให้เห็นอกกว้างที่ชวนให้คนมองนั้น... ไม่อาจละสายตาไปได้เลย
“...อ..อาจารย์...อื้อออ....” เสียงครางหวานๆได้ทำให้คนฟังสติแทบกระเจิง ร่างสูงลากลิ้นร้อนๆของตัวเองลงมายังหน้าท้องแบนราบ โดยที่มือหนาถูกยกขึ้นมาปลดซิปกางเกงนักเรียนของคนตัวเล็กออกอย่างไม่รีบร้อนนัก มือเล็กที่วางอยู่บนแผ่นหลังกว้างได้จิกเล็บลงไปด้วยความเสียวซ่าน
“...อ๊ะ...อ๊า!”
------------------------------------------------50%----------------------------------------------------------------------
เพียงไม่นานอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายบนร่างกายก็ถูกถอดออก ลำแขนแกร่งยกร่างทั้งร่างของคนตัวเล็กขึ้นมาก่อนที่จะพาไปยังโซฟานุ่มๆที่ทั้งคู่เพิ่งเดินจากมาเมื่อครู่ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นจากโซฟานั่นก็ทำให้ร่างบางเริ่มจะรู้สึกตัว มือเรียวเอื้อมไปดันอีกคนออกแต่ด้วยแรงที่มีไม่มากนักมันก็ทำได้เพียงแค่วางมือเอาไว้บนอกแกร่งเท่านั้น
“...อ..อา..อ๊า..อาจารย์..อ๊ะ...พ..พรุ่งนี้ซองมินมีเรียนนะ..อ..อื้อออ...” คำพูดที่ออกมาอย่างยากลำบากได้ถูกแทรกด้วยเสียงครางหวานๆเนื่องจากรับรู้ได้ถึงความร้อนที่ครอบคลุมส่วนอ่อนไหวของตน ร่างสูงที่บัดนี้ได้ทำหน้าที่ปรนเปรอคนตัวเล็กอยู่ก็ดูท่าว่าจะไม่หยุดแม้แต่น้อย
“..อ..อื้อออ...”
มือเล็กปัดป่ายไปทั่วอย่างควบคุมไม่อยู่ แต่แล้วก็ไปปัดโดนเค้กที่วางเอาไว้ มันทำให้เค้กนั่นเลอะเทอะไปหมด หากแต่ทั้งสองก็ไม่ได้สนใจเค้กนั่นแม้แต่น้อย ซองมินเลื่อนมือกลับมาแล้วลูบไล้คนตรงหน้าอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น จนในที่สุดครีมจากเค้กที่ติดอยู่ที่มือของตนได้เปรอะเปื้อนไปตามเนื้อตัวของอีกคนเต็มไปหมด
“อื้อ..อื้อออ...”
เสียงหวานๆร้องดังลั่นพร้อมกับน้ำหวานๆที่ถูกฉีดเข้าไปเต็มโพรงปากของอีกคน คยูฮยอนกลืนมันลงไปอย่างไม่รังเกียจ ก่อนที่จะเลื่อนตัวขึ้นมาพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวานของร่างเล็กที่บัดนี้นอนหอบอยู่
“..ฮ..แฮ่ก...อ..อาจารย์..”
เพียงได้ยินว่าอีกคนเรียกตนว่าอะไรก็ยิ้มออกมาที่มุมปาก ก่อนที่มือหนาจะลากไล้จากแก้มมนไปจนถึงไหล่บาง ซองมินมองคนรักก่อนที่จะเอ่ยขึ้นเบาๆ
“...แฮ่ก..อาจารย์..ซองมิน...ซองมินอยากกินเค้ก...”
“....”
“อยากกินเค้กที่ติดอยู่บนตัวอาจารย์”
ว่าเพียงเท่านั้น ก่อนที่มืออวบๆจะดันตัวของอีกคนให้ติดกับพนักพิงของโซฟา ใบหน้าหวานเลื่อนเข้าไปใกล้ซอกคอของร่างสูง ก่อนที่จะลิ้มเลียครีมจากเค้กที่ติดอยู่ตรงนั้น มือหนาเอื้อมไปประคองร่างบางเอาไว้ ก่อนที่จะลากมือลงไปยังก้นนิ่มๆที่บัดนี้ได้ถูกยกขึ้นมานั่งทับต้นขาของเขาเอง
“..อืมมมมมม...”
เสียงครางต่ำดังออกมาจากลำคอด้วยความพึงพอใจกับสัมผัสที่ได้รับ รสชาติของเค้กเมื่อเคล้ากับกลิ่นหอมๆจากเนื้อนุ่มๆของร่างสูงมันก็ยิ่งทำให้หวานมากยิ่งขึ้น ลิ้นนุ่มๆไล้เล็มไปทั่วอย่างติดอกติดใจ ซึ่งมันก็เรียกเสียงครางระส่ำของอีกคนได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
มือหนาเลื่อนไปปลดกระดุมกางเกงยีนส์ของตนออกอย่างรวดเร็ว โดยที่มีมือเล็กของอีกคนช่วยด้วยอีกแรงหนึ่ง เขาดึงกางเกงชั้นในออกพร้อมๆกับกางเกงยีนส์สีซีดอย่างทุลักทุเล เพราะซองมินก็นั่งทับต้นขาของเขาอยู่ แต่เมื่อกางเกงทั้งหมดถูกถอดออก เผยให้เห็นแกนกลางกายของอีกคนที่เพียงแค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าต้องการมากเพียงใด และมันก็กำลังเบียดเสียดกับหน้าท้องแบนราบของอีกคนอยู่เช่นเดียวกัน
“...อยากกินเค้กอีกมั้ย?” เสียงนุ่มๆของร่างสูงเอ่ยถามอีกคนที่ปรนเปรอตัวเขาอยู่ ใบหน้าหวานช้อนขึ้นไปมองคนตัวสูงก่อนจะกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเล็กน้อยอย่างขวยเขินพลางพยักหน้ารับเบาๆ
ท่าทางดูอินโนเซ้นต์ แต่จะรู้บ้างมั้ยว่าอย่างนี้มัน ...โคตรยั่วเลย
มือหนาเอื้อมไปหยิบเค้กขึ้นมาแล้วแสร้งทำมันหกลงบนตัวของตน ร่างเล็กยิ้มออกมาบางๆก่อนที่จะเอื้อมมือไปละเลงเค้กให้แนบกับผิวมากที่สุดพลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หวานปานน้ำผึ้ง
“..อาจารย์...น่ากินจัง”
ว่าเพียงเท่านั้นก่อนจะชักมือตัวเองกลับมาแล้วดูดนิ้วที่เลอะครีมจากเค้กอย่างยวนยั่ว ร่างสูงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากกับภาพตรงหน้า ก่อนที่เขาจะเอามือออก ร่างเล็กขยับลงไปนั่งข้างล่างของโซฟา ใบหน้าหวานเข้าไปใกล้กับตัวของร่างสูง ก่อนที่ลิ้นนุ่มๆจะแตะลงบนเนื้อเนียนของร่างสูงก่อนจะลากวนไปทั่ว มือเรียวก็ไม่ได้ปล่อยให้อยู่เฉย มันถูกยกขึ้นไปไล้อกแกร่งเบาๆก่อนจะหยุดอยู่ที่ยอดอกแล้วบีบคลึงมันอย่างนั้น
“อื้ออ....อืมมมม...”
ลิ้นร้อนๆลากลงมาจนถึงบริเวณท้องน้อยของร่างสูง แก่นกลางกายที่ยังคงชูชันเพราะแรงอารมณ์มันได้ถูกครอบงำด้วยเรียวปากอิ่ม ความร้อนจากในโพรงปากแผ่ซ่านไปทั่วร่างของคยูฮยอน ซึ่งนี่มันก็ช่วยทำให้เขาคลั่งได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
ร่างเล็กที่เพิ่งปลดปล่อยไปเมื่อครู่บัดนี้ได้เริ่มที่จะมีความต้องการขึ้นมาอีกครั้ง ขาเรียวบีบแน่นเข้าหากัน ซึ่งคยูฮยอนเมื่อเห็นก็พอเข้าใจ มือหนาเลื่อนลงไปสะกิดเบาๆเป็นเชิงบอกให้หยุด เมื่อปากเรียวละออกมาจากแกนกลางกายของเขาแล้ว คยูฮยอนก็อุ้มคนตัวเล็กให้ขึ้นไปนั่งบนโซฟา ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนไปแยกขาเรียวให้ออกจากกัน เผยให้เห็นช่องทางรักสีแดงสดที่ช่างบริสุทธิ์เสียเหลือเกิน
นิ้วเรียวสอดเข้าไปในช่องทางรักของคนตัวเล็กอย่างค่อนข้างที่จะลำบาก เนื่องจากทั้งเขาและซองมินก็ไม่ได้ทำแบบนี้กันมานานแล้วเหมือนกัน เพราะต่างคนก็ต่างยุ่งอยู่กับภาระหน้าที่ของตัวเอง ถึงมันจะไม่ใช่ครั้งแรกของการทำแบบนี้ แต่ในเมื่อห่างหายไปเป็นระยะเวลาที่พอสมควร มันก็ยากที่จะสอดใส่ไปได้รวดเดียว เขาจึงจำเป็นที่จะต้องลองสอดนิ้วเข้าไปก่อนเพื่อเป็นการเปิดทาง
เมื่อนิ้วเรียวถูกสอดเข้าไป ร่างเล็กก็สะดุ้งอย่างตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ริมฝีปากนุ่มของร่างสูงกลับทาบทับกับเรียวปากสวยของอีกคนเมื่อเห็นเช่นนั้น เพื่อให้อีกคนไม่คิดถึงความเจ็บปวดบริเวณช่วงล่าง ก่อนที่นิ้วที่สองและสามจะตามเข้าไป
“..อ..อื้อออ...อ..อาจารย์..อ๊า...อา..จารย์...”
คยูฮยอนขยับนิ้วเข้าออกอย่างช้าๆ อย่างนุ่มนวล จนเมื่อรู้สึกว่าช่องทางรักเริ่มจะเปิดทางให้แล้วจึงดึงมือของตัวเองออก มือหนาเลื่อนไปดันขาเรียวของอีกคนให้แยกออกจากกันมากยิ่งขึ้น ก่อนที่จะสอดใส่แกนกลางกายของตัวเองเข้าไปแทน
“...อ๊ะ...อ๊า..อื้อออออ....”
คยูฮยอนขยับตัวเข้าออกอย่างช้าๆไม่รีบร้อน ทั้งๆที่ในใจแทบจะคลั่งตายอยู่แล้วกับอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมา แต่เขาก็ไม่อยากทำให้อีกคนเจ็บมาก จึงต้องเริ่มจากช้าๆเสียก่อน ร่างเล็กปรือตามองอีกคนที่ดูแล้วพยายามข่มอารมณ์มากเลยทีเดียว มือเรียวเอื้อมไปโอบรอบลำคอของร่างสูงก่อนจะมอบจูบอันแสนหวานให้อีกครั้ง
“...ร..เร็วกว่านี้...อื้ออ...ด..ได้มั้ย?..”
เป็นร่างเล็กเองที่ร้องขอ เพราะเขาก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วเช่นเดียวกัน ซึ่งร่างสูงเมื่อได้ฟังก็รีบจัดให้ตามที่ขอ เขาขยับเข้าออกเร็วกว่าเดิม จนเสียงเนื้อที่กระแทกกันไปมามันดังไปทั่วห้อง รวมกับเสียงครางหวานๆที่ช่างน่าฟัง
“...อ๊า...ซี้ดด..อื้อออออ.....อ..อาจารย์คยูฮยอน...อ๊าาา...”
ร่างเล็กร้องแทบไม่เป็นภาษา แต่มันกลับน่าฟังในความคิดของร่างสูง จนในที่สุดทั้งคู่ก็ปลดปล่อยออกมา ร่างสูงถอนแกนกายของตัวเองออกก่อนที่จะคว้าร่างเล็กมาซบในอ้อมอกของตัวเอง ริมฝีปากหนาจุมพิตเบาๆอย่างอ่อนโยนที่หน้าผากมนอย่างรักใคร่
กลับไปอ่านๆๆ http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=712522&chapter=11
edit @ 16 Jul 2011 07:16:57 by Jolokia